Fikri Demirtaş

Malatya’da Baharın Müjdecisi: Kar Çiçekleri Açtı 24 Şubat 2026… Gezi rotam, Malatya, Battalgazi İlçesi, Uluköy ( mahalle ). Sabah 11.00' de yola çıktık.Yol arkadaşım; emekli öğretmen, yıllar önce TEMA Vakfı Malatya temsilciliğini yürütmüş kıymetli dostum Nazmi Değirmenci. Elazığ yolunda İnönü üniversitesini geçtikten sonra Fırıncı köyünden  Adıyaman- Sincik yoluna saptık.Uluköy'ün; şehir ve ilçe merkezine uzaklığı 26 km.. rakım 1700 metre.  Uluköy, Beypınar… Bu topraklara her gelişimde hafızamda aynı yüz belirir. 2023 yılında Hakk'a yürüyen, kelebek ve çiçek fotoğraflarıyla tanınan kıymetli dostum, ünlü fotoğraf sanatçısı Hüseyin Koç ile her bahar bu bölgeye gelir, karların arasından başını uzatan kardelenlerin izini sürerdik. O, çiçeklere sadece objektiften bakmazdı; onlarla konuşur, sabırla bekler, rüzgârın dinmesini ister, ışığın en merhametli anını kollardı. “Her çiçeğin bir vakti vardır,” derdi. “Işığı aceleye getirme.”     Hüseyi...

Bahçemizde Zamanın Donduğu An ​Malatya’nın beyaz sessizliğinde, kendi cennetimizde, Bostanbaşı’ndaki o bahçede yine gök kapıları açıldı... Siyah saçlarına düşen her kar tanesi, Sanki saçlarına konan beyaz birer kelebek gibiydi. Aklımı başımdan alan o kara gözlerin, Zemherinin kalbinde sığındığım en kuytu limanımdı. ​Hatırlıyor musun o saf çocukluğunu? Bahçemizin kucağına, bembeyaz örtünün üstüne bırakmıştın kendini. "Bir de böyle çek fotoğrafımı," derken bakışlarındaki o ışık, Kışın ortasında güneşin ta kendisiydi... Sırt üstü uzandığın o beyaz atlasın üzerinde, Gamzelerinde açan kar çiçekleri, dünyadaki tüm baharlardan daha güzeldi. ​Ahşap kulübenin yanında, harlanan odun ateşinde, Demlenen çayımızın buğusu yüzüne vururken; Elinin sıcaklığıyla avuçlarımda kışı unuturdum. Nasıl unuturum bahçemize baharı getirdiğin o demleri? ​Şimdi yine kar yağıyor dallarımıza, Yine o aynı bahçede, aynı ağaçların altındayım... Ama her köşede sadece senin hatıranın gölgesi var. Sen...

Sürmeli Gözlüm Yine bu gece, Efkârın düştü hayallerime. Sen yanımda olmasan da Özleminle nefes alıyorum. Gülüşün, Bir mühür gibi kazınmış gözlerime; Ruhumdaki o dipsiz boşluğu Yalnız seninle dolduruyorum. İçime işlemiş ayrılığın O amansız ayazı var. Gönül dağıma karlar yağsa da Sönmez bu içimdeki yangın. Biliyorum… Gelmeyeceksin. Yazılmış bir kere alın yazısı. Ama yüreğimde Taptaze durur her anın, Her hatıran. Yalnızlığımı susturup Dışarıda lapa lapa kar yağarken, Bahçede; O ak donlu kayısı ağacının altında Çektiğim eski fotoğrafınla dertleşiyorum. Sessizce bakarken o kareye, Şiirlerimle sığınıyorum sana. Mısralarımı rüzgâra savuruyorum, Anlasana… Bir sır gibi saklayacağım seni. Göğüs kafesimde Solmayan bir anı kalacaksın. Senin sevdan Bu yürekte asla bitmeyecek. Ah benim sürmeli gözlüm… Sen Hep Oradasın.

Gözlerinde Kalan Ömür Tan yerinin erguvan parmakları camımda titrerken ilk cemre değil ruhumun kıyısına vuran ilk kıpırtı sensin O siyah, dalgalı saçlarında unuttum zamanın bütün düz çizgilerini her kıvrım bir kayboluş haritası geceyi sırtlanmış bir suskunluk gibi Dudaklarının kıyısına konduğunda gülüşün mevsimler diz çöker önünde bakışların değdiği yerde toprak uyanır bahara erken Gamzelerin iki küçük mabet içinde hüzün barınmaz en taze gülü orada koklarım sonra susar ömrümü usulca eksiltirim o gülüşün gölgesinde Nisan penceremde gümüş iplikler örer birazdan bir ceylan süzülür belki sokağın ıslak teninden sen de öyle sessiz yerleştin işte bir su kenarına iner gibi Sürmeli gözlerinin derin kuyularında bir serap kadar aldatıcı ve gerçek huzuru arar dururum bir kere düşersem o bakışa aklımdan geçer Mecnun'a dönmek Gönül bahçemde adın filizlenir geceyle büyür günle serpilir kalbimin ritmi isminle yazılmış eski bir bestedir şimdi göğsümde durmadan çalar Hüzün kokan ıssız ge...

                              Söyleşi ve Metin:  Eğitimci-Yazar Fikri Demirtaş Söyleşi Bilgisi Tarih:  16 Şubat 2026 Yer:   Fidancılar ve Peyzajcılar Sitesi Yaka Mah. Kuzey Kuşak Yolu Cad. Yeşilyurt/ Malatya Görüşülen:  Abuzer Yumrutepe Görev:  Malatya Fidancılar ve Peyzajcılar Kooperatifi Başkanı Malatya, Doğu Anadolu Bölgesi’nde yer almasına karşın sahip olduğu mikroklimatik özellikler, verimli toprak yapısı ve zengin su kaynakları sayesinde Türkiye’nin en önemli meyve yetiştiriciliği merkezlerinden biri hâline gelmiştir. Bu doğal avantajlar, kenti yalnızca bir üretim alanı olmaktan çıkararak tarımsal bilginin, deneyimin ve üretim kültürünün kuşaktan kuşağa aktarıldığı güçlü bir merkez konumuna taşımıştır. Malatya’da fidan yetiştiriciliğinin temelleri Cumhuriyet’in erken dönemlerinde atılmış; 1937 yılında Malatya Tecde de Türk-Alman işbirliğiyle "Kayısı İstasyonu" olarak kurulmuştu...