Fikri Demirtaş

Barguzu’da Kalan Yarım Masal İlk saniyeydi...  O günden beri her göz göze gelişimiz,  göğün bağrını yaran bir yıldırım sarsıntısı.  Aklımda sevda yoktu o vakit, sen usulca geldin;  kalbimin en kuytu toprağına aşkın ilk tohumunu ektin. ​Ah... İmkânsızlığın duvarları olmasaydı,  ne güzel olurdu aynı gökyüzünün altında aynı ömrü paylaşmak.  Ama ne çıkar,  yanımda olmasan da bu kalbin her atışı senin adını söylüyor. ​Bugün yine Barguzu'da, bahçemizde dolaştım.  Kayısı dalları yazın altın nefesini taşıyordu.  Sarı meyveler, güneşten çaldıkları ışığı yaprakların arasından toprağa bırakıyor; her esen rüzgâr, senin kokunu getiriyordu.  Güller ise hâlâ o eski yerinde, senin gelişini bekler gibiydi... ​Bahçenin en tenha köşesinde ceylan bakışlarını aradı gözlerim.  Sanki mavi elbisen ağaçların arasında usulca dalgalandı.  Bir an gülümsedin sandım; gamzelerinde açan güller, bütün bahçeye yeniden bahar kokusu yaydı. ​Özledim iş...

Aşk Ağacı Karadut Derler ki, eski zamanların sessizliğinde bir karadut ağacı yükselirmiş gökyüzüne. O, sıradan bir ağaç değilmiş. Kökleri, birbirine kavuşamayan iki sevgilinin yüreğine uzanırmış. Delikanlının toprağa düşen kanı meyvesine koyu kırmızı rengini vermiş. Genç kadının gözyaşlarıysa yapraklarına şifa olmuş. Bu yüzden karadutun lekesini yalnız kendi yaprağı silermiş. Çünkü aşk, yarasını da merhemini de kendi içinde taşırmış. O günden beri karadut, aşk ağacı diye anılır. Her ilkbahar iki sevgilinin yarım kalan ömrü çiçeklerinde yeniden filizlenir. Yaz gelince meyvelerinde onların hasreti olgunlaşır. Rüzgâr dallarına dokunduğunda eski bir sevdanın türküsü duyulur. Gölgesine sığınan her âşık, yalnız serinlik bulmaz; birbirini ölümsüz kılan iki yüreğin sessiz duasını da hisseder. Çünkü o ulu karadut, yalnız meyve veren bir ağaç değildir. Her dalı bir hatıra, her yaprağı bir şefkat, her meyvesi bir aşk yemini taşır. Ve yüzyıllardır iki sevgilinin adını çiçek açarak söyl...

fikridt@hotmail.com Malatya Fadıl Yaylası'nda Kadim Bir Bağ: Molikan Aşireti Bahar Şenliği Aşiret, dilsel ve kültürel olarak birbirine bağlı, genellikle aynı atadan geldiklerine inanan ve kan bağı esasına dayanan büyük akraba toplulukları veya göçebe/yarı göçebe kabilelerdir. Günümüzde şehirleşme ve modernleşme ile birlikte bu yapıların eski siyasi ve hukuki güçleri büyük oranda azalmış olsa da, kültürel ve sosyal birer kimlik olarak varlıklarını sürdürmektedirler. ​Takvimler 14 Haziran 2026’yı gösterdiğinde, Malatya’nın erken yaz güneşiyle ısınan toprakları, yüzyıllardır kopmayan bir bağın, sarsılmaz bir akrabalık hukukunun muazzam bir gövde gösterisine sahne oluyordu. Gurbeti sılaya bağlayan, farklı coğrafyalara dağılmış yürekleri aynı ritimde buluşturan Molikan Aşireti Bahar Şenliği, sadece bir piknik değil; geçmişe, kültüre ve bir arada durma iradesine adanmış canlı bir gezi günlüğüydü. ​ Konvoyun Tozu, Yaylanın Yolu ​Sabahın erken saatlerinde Malatya’nın Elemen...

Kara Sevda Sürmeli gözlerin değdiği gün, içimdeki uzun kış çözüldü. Kar altında kalan düşlerime utangaç bir bahar yürüdü. Simsiyah saçların; rüzgârın parmaklarında savrulan geceye bırakılmış bir türkü gibi. Kiraz dudaklarının kıyısından bir tebessüm düştü; çatlamış yüreğime can suyu oldu. Gamzelerinde açan güllerin kokusu hâlâ üzerimde. Bir bahçe saklıydı yüzünde, ben o bahçede kayboldum. Uzaklarda olsan da, bir nefes kadar yakınsın bana. Ay ışığı düşerken pencereme, sessizce düşlerime geliyorsun. Şimdi senden geriye; rüzgârla konuşan hatıran, ve bahçede çekilmiş o mahzun fotoğraflar kaldı. Bu sevda öyle derin ki; adı gecelerde yankılanıyor. Ve biliyorum, bazı aşklar yalnızca kara toprakta susuyor.

Geceye Yazılan İmkansızlık ​Aklıma düştü yine o kara gözlerin... Sürmeli bir bakış fırlattın gözlerime, Yüreğimin küllerinde saklı korlar uyandı. Sen, kurak yalnızlığıma sızan cansuyu... ​O ürkek, o ceylan bakışların, Siyah kirpiklerin birer ok gibi saplanır göğsüme. Şafak rüzgârıyla uyandı Bahçemizde açan bütün çiçekler; Gamzelerinde filizlenen karagülün kokusunu Sabah yeli, ömrüme bıraktı. ​Bahçede gölgelere karışan süzülüşün kaldı, Geceler boyu avunan yalnız gölgemle birlikte. Ay ışığıyla her an uzayan, Dokunmak istedikçe uzaklaşan, Ufukta titreyen bir Çöl serabı gibi... ​Ben senin adını, hece hece şiirlerimin kalbine işledim. Ne olur, gözlerini gözlerimin kıyısından ayırma... Bak, ay ışığının şavkı vurmuş Dalga dalga saçlarının her bir teline... ​Şimdi imkânsız bir sevdanın girdabında, Adını tutuyorum son dal gibi. Biliyorum, bir gün çekip gideceksin; Ben yine adını gecenin koynunda saklayacağım. ​Ey ceylan bakışlım, Senden sonra Gece, gece olmaktan çıkacak Ve bütün yıl...

 Gazi İlkokulu, 2 Haziran 2026 Fikri Demirtaş fikridt@hotmail.com  Malatya’nın Kültürel Hafıza Direnişi: Gazi İlkokulu (Taş Mektep), "Eğitim ve Basın Müzesi" Olmalıdır! 6 Şubat felaketinin ardından fiziksel olarak büyük bir yıkım yaşayan Malatya’mızda, bugün en büyük mücadeleyi "şehir kimliğimizi ve hafızamızı korumak" adına veriyoruz. Bir şehri kuru bir beton yığınından ayıran yegâne unsur; onun geçmişle kurduğu organik bağlar ve yetiştirdiği insan hazinesidir. İşte bu bağın, Genç Cumhuriyet’in Malatya’ya en zarif armağanlarından biri olan anıtsal simgesi, şüphesiz ki Taş Mektep, yani Gazi İlkokulu’dur. Aslında bu haklı feryadı ilk kez dile getirmiyorum. Bundan bir süre önce, 7 Eylül 2025 tarihinde Malatyahaber.com sitesinde yayımlanan “‘Taş Mektep’ Gazi İlkokulu, Eğitim Müzesi Olmalı” başlıklı yazımla bu tarihi yapının çığlığına tercüman olmaya çalışmıştım. Aradan geçen zaman ve şehrimizin entelektüel mirasını topyekûn ayağa kaldırma ihtiyacı,...