Yokluğunda Üşüyen Akşam
Yokluğunda Üşüyen Akşam akşam ağır ağır inerken göğün yüzüne, rüzgâr uzak bir ezgi gibi dolaşıyor dallarda. toprağa usulca bırakıyor kendini yapraklar, sessizlik, kendi sesini dinliyor içimde. güz serinliğiyle iç çekiyor bahçeler, dökülüyor solgun yapraklar birer birer; yalnızlığın ağırlığı tatlı bir sızı gibi çöküyor. sesin kulaklarımda çınladıkça anılarla acılar sığmıyor göğsüme. gazelin ince hışırtısı karışıyor adımlarıma, esinti senden bir nefes getiriyor; hasretinle doluyor içim, kanadı kırık kuşlar konuyor kalbime. sürmeli siyah gözlerinde güz yağmurları gibi, can suyu olup düşüyor yüreğime; yokluğunla üşüyorum bu akşam, yapraklar rüzgârda savrulurken bulutlara karışıyor düşlerim. Fikri Demirtaş Bostanbaşı – Yeşilyurt, Malatya