Fikri Demirtaş

Fotoğraf: Hüseyin Koç  Reyhan Esintisiydi Gözlerin Yürüyor Beydağı'nın göğsünden hüzünlü bulutlar, Reyhan moruna boyanmış, mahmur bir gökyüzünde... Aspuzu bağlarında gezer ruhum, Bir düş müydü sen, yoksa gerçeğin ta kendisi? Ceylan gözlerinde bir nur pınarı, Bakışınla eridi kalbim, savruldu diyar diyar. Ürkek bir kuş gibi çırpınır yorgun yüreğim, Kanat çırpar menzilsiz, kara gözlerinin ufkunda bulur kendini. Bahçede reyhan toplarken, elim titrer, Her yaprağı bir anın, bir hatıranın izi. Dokunur tenime gizlice; her nefeste, her zerrede sen... Kendi ellerimle büyüttüm bağrımda o mor yaprakları, Sırf senin parmakların dokunsun, tenin değsin diye. Sen toplarken reyhanları, süzüldü sevdan avuçlarıma; Kaynattın aşkın ateşiyle, şifalı bir şerbet eyledin içime. Mor iksirin şerbeti sızdı mühürlü dudaklarımdan, Damla damla değil, aşkın ummanları aktı ruhuma. Her zerrem senle doldu, mest oldum benliğimden, Bir ömürlük sevdamsın, reyhan kokulum. Mavi kelebek kanatlarından süzülen o...

Barguzu’da Kalan Yarım Masal İlk saniyeydi...  O günden beri her göz göze gelişimiz,  göğün bağrını yaran bir yıldırım sarsıntısı.  Aklımda sevda yoktu o vakit, sen usulca geldin;  kalbimin en kuytu toprağına aşkın ilk tohumunu ektin. ​Ah... İmkânsızlığın duvarları olmasaydı,  ne güzel olurdu aynı gökyüzünün altında aynı ömrü paylaşmak.  Ama ne çıkar,  yanımda olmasan da bu kalbin her atışı senin adını söylüyor. ​Bugün yine Barguzu'da, bahçemizde dolaştım.  Kayısı dalları yazın altın nefesini taşıyordu.  Sarı meyveler, güneşten çaldıkları ışığı yaprakların arasından toprağa bırakıyor; her esen rüzgâr, senin kokunu getiriyordu.  Güller ise hâlâ o eski yerinde, senin gelişini bekler gibiydi... ​Bahçenin en tenha köşesinde ceylan bakışlarını aradı gözlerim.  Sanki mavi elbisen ağaçların arasında usulca dalgalandı.  Bir an gülümsedin sandım; gamzelerinde açan güller, bütün bahçeye yeniden bahar kokusu yaydı. ​Özledim iş...

Aşk Ağacı Karadut Derler ki, eski zamanların sessizliğinde bir karadut ağacı yükselirmiş gökyüzüne. O, sıradan bir ağaç değilmiş. Kökleri, birbirine kavuşamayan iki sevgilinin yüreğine uzanırmış. Delikanlının toprağa düşen kanı meyvesine koyu kırmızı rengini vermiş. Genç kadının gözyaşlarıysa yapraklarına şifa olmuş. Bu yüzden karadutun lekesini yalnız kendi yaprağı silermiş. Çünkü aşk, yarasını da merhemini de kendi içinde taşırmış. O günden beri karadut, aşk ağacı diye anılır. Her ilkbahar iki sevgilinin yarım kalan ömrü çiçeklerinde yeniden filizlenir. Yaz gelince meyvelerinde onların hasreti olgunlaşır. Rüzgâr dallarına dokunduğunda eski bir sevdanın türküsü duyulur. Gölgesine sığınan her âşık, yalnız serinlik bulmaz; birbirini ölümsüz kılan iki yüreğin sessiz duasını da hisseder. Çünkü o ulu karadut, yalnız meyve veren bir ağaç değildir. Her dalı bir hatıra, her yaprağı bir şefkat, her meyvesi bir aşk yemini taşır. Ve yüzyıllardır iki sevgilinin adını çiçek açarak söyl...

fikridt@hotmail.com Malatya Fadıl Yaylası'nda Kadim Bir Bağ: Molikan Aşireti Bahar Şenliği Aşiret, dilsel ve kültürel olarak birbirine bağlı, genellikle aynı atadan geldiklerine inanan ve kan bağı esasına dayanan büyük akraba toplulukları veya göçebe/yarı göçebe kabilelerdir. Günümüzde şehirleşme ve modernleşme ile birlikte bu yapıların eski siyasi ve hukuki güçleri büyük oranda azalmış olsa da, kültürel ve sosyal birer kimlik olarak varlıklarını sürdürmektedirler. ​Takvimler 14 Haziran 2026’yı gösterdiğinde, Malatya’nın erken yaz güneşiyle ısınan toprakları, yüzyıllardır kopmayan bir bağın, sarsılmaz bir akrabalık hukukunun muazzam bir gövde gösterisine sahne oluyordu. Gurbeti sılaya bağlayan, farklı coğrafyalara dağılmış yürekleri aynı ritimde buluşturan Molikan Aşireti Bahar Şenliği, sadece bir piknik değil; geçmişe, kültüre ve bir arada durma iradesine adanmış canlı bir gezi günlüğüydü. ​ Konvoyun Tozu, Yaylanın Yolu ​Sabahın erken saatlerinde Malatya’nın Elemen...

Kara Sevda Sürmeli gözlerin değdiği gün, içimdeki uzun kış çözüldü. Kar altında kalan düşlerime utangaç bir bahar yürüdü. Simsiyah saçların; rüzgârın parmaklarında savrulan geceye bırakılmış bir türkü gibi. Kiraz dudaklarının kıyısından bir tebessüm düştü; çatlamış yüreğime can suyu oldu. Gamzelerinde açan güllerin kokusu hâlâ üzerimde. Bir bahçe saklıydı yüzünde, ben o bahçede kayboldum. Uzaklarda olsan da, bir nefes kadar yakınsın bana. Ay ışığı düşerken pencereme, sessizce düşlerime geliyorsun. Şimdi senden geriye; rüzgârla konuşan hatıran, ve bahçede çekilmiş o mahzun fotoğraflar kaldı. Bu sevda öyle derin ki; adı gecelerde yankılanıyor. Ve biliyorum, bazı aşklar yalnızca kara toprakta susuyor.

Geceye Yazılan İmkansızlık ​Aklıma düştü yine o kara gözlerin... Sürmeli bir bakış fırlattın gözlerime, Yüreğimin küllerinde saklı korlar uyandı. Sen, kurak yalnızlığıma sızan cansuyu... ​O ürkek, o ceylan bakışların, Siyah kirpiklerin birer ok gibi saplanır göğsüme. Şafak rüzgârıyla uyandı Bahçemizde açan bütün çiçekler; Gamzelerinde filizlenen karagülün kokusunu Sabah yeli, ömrüme bıraktı. ​Bahçede gölgelere karışan süzülüşün kaldı, Geceler boyu avunan yalnız gölgemle birlikte. Ay ışığıyla her an uzayan, Dokunmak istedikçe uzaklaşan, Ufukta titreyen bir Çöl serabı gibi... ​Ben senin adını, hece hece şiirlerimin kalbine işledim. Ne olur, gözlerini gözlerimin kıyısından ayırma... Bak, ay ışığının şavkı vurmuş Dalga dalga saçlarının her bir teline... ​Şimdi imkânsız bir sevdanın girdabında, Adını tutuyorum son dal gibi. Biliyorum, bir gün çekip gideceksin; Ben yine adını gecenin koynunda saklayacağım. ​Ey ceylan bakışlım, Senden sonra Gece, gece olmaktan çıkacak Ve bütün yıl...