SONBAHAR VE SEN
SONBAHAR VE SEN Yine sonbahar… Aşkın üstüne sarı bir hüzün iner; Beydağı kızıl bir akşamla susar, rüzgâr adını fısıldar. Her düşen yaprak senden kalan bir mektup gibi… Mevsimler kavuşur birbirine; bir tek sen kavuşamazsın bana. Ah, o kapkara saçların… Gecenin en koyu yerinden süzülmüş de ay ışığında yıldızlaşmış gibi dökülürdü omuzlarına. Şimdi her gece gökyüzünde senden bir iz arıyorum; çünkü sen artık bana en çok uzaktan parlayan şeyleri hatırlatıyorsun. Dudaklarında bahardan kalma gül kokusu, gülüşünde bağlardan geçen ılık bir rüzgâr… Şimdi yine aynı bahçeler açıyor, aynı akşamlar tutuşuyor; ama ben hangi mevsimden baksam yalnızca yokluğunu görüyorum. O sürmeli gözlerin… Bir bakışın bahardı içimde, bir susuşun derin bir kış. Belki biz kavuşmak için değil, birbirimizi ömür boyu özlemek için rastlaştık. Sen bir kıyıda, ben başka bir kıyıda; aynı göğe bakıp aynı denize susayan iki yalnızlık… Yine sonbahar oldu, Sürmeli Ceylanım… Bir kuş geçer üzerimden, sana yetişemeyen son umudum gi...
