Karlara Gömülü Kayısı Ağacı

Bahçenin tam ortasında duruyorum;

Göğsüme, dağlardan kopmuş bir çığ gibi

Eski bir hüzün iniyor usulca.

Malatya, beyaz bir sessizliğe bürünmüş,

Sokaklar nefesini tutmuş,

Kar; gökyüzünün yere bıraktığı kırılgan bir yas…

Sen yoksun…

Ve karın masum beyazlığı,

Dudaklarımda tadı olmayan bir serap artık.

Birlikte kayısı topladığımız o ağacın dalları şimdi karlara gömülü,

Gölgesinde sakladığımız gülüşler bile ürperiyor.

Her kar tanesinde yüzün beliriyor bana;

Bakışların, düşen kristallerin içinde titreyen bir ışık gibi.

Zemherinin soğuğu kemiklerime işlerken,

Gönlümde senin adın közleniyor.

O ceylan bakışlarını,

Gözbebeklerimin içinden ördüğüm altın bir kafeste saklıyorum;

Kirpiklerimin gölgesinde taşıdığım

Kutsal bir emanet gibi…

Her gece uykunun karanlık kuyusuna indiğimde,

Düşlerimin en ince dalında açan tek çiçek sensin.

Kalbimdeki eski yaranın üzerine

Adını sürüyorum merhem gibi.

Ve artık biliyorum;

Sen, zamanın pas tutmayan nakışı olarak

Sol yanımda mühürlü kalacaksın,

Kar erise de, mevsimler değişse de…

25 Ocak 2026,Malatya

Fikri Demirtaş