​Ruhun Şifası: Sürmeli Gözlerin

  

​Ruhun Şifası: Sürmeli

 Gözlerin

Bakışlarının baharıyla uyandığım o kutsal sabahtan beri,

En ağır yarayı, bakışlarının oklarından aldım.

Sürmeli gözlerin vurdu beni;

Yüreğimin en savunmasız, en tenha menzilinden.

Karanlıkta unutulmuş, susuz bir tohum gibiydi kalbim;

Sen geldin, o kömür karası bakışlarınla

Kurak gönül toprağıma düşen en bereketli cemresin;

Yaralı ömrüme baharı müjdeledin...

​Geceyi andıran dalgalı saçlarında,

Kayısı çiçeklerinden bir taç ördün umuduma.

Yine düştüm hayalinin o tılsımlı kuyusuna;

Ruhum sensiz, sonu yazılmamış yarım bir hikâye.

Ey bakışlarında geceyi, kirpiklerinde gizemi saklayan kadın!

Senin için yazdığım her şiir, ruhuma bir aşk şifası...

​Gözlerinin karası, sığındığım en derin gecem benim;

Işığı ise, yolumu bulduran o tek Kutup Yıldızı.

Sen göğün en uzak, en ulaşılamaz noktasında olsan da,

Bu kalabalık dünyada, bu gürültülü yalnızlıkta;

Bir tek senin varlığın dindiriyor içimdeki sızıyı.

Bir tek sen, iyi geliyorsun bana.

  5 Mart 2026,  Malatya