​Kayısı Çiçeği Mevsimi

​Kayısı Çiçeği Mevsimi

Gözlerim, gözlerinin o derin sükûnetine asılı kaldı,

Fırat’ın Karakaya’da durulup göl olduğu maviliğe daldım.

Kıyısız bir suyun kalbinde kaybolmak gibiydi seni izlemek;

Her bakışında kadim bir nehrin dinginliğiyle yıkandım.

Omuzlarına bir gece gibi dökülen siyah saçların,

Rüzgârın ıslığıyla savrulurken tenine;

Gülümsemen geçti üzerimden,

Gökyüzünden süzülüp Beydağı’na gölge düşüren bir bulut gibi

Anlık, ama ömre bedel bir ferahlık bıraktı içimde.

Kulaklarımda yankılanan sesin en güzel nakarattı,

Bahçedeki güller bile kıskandı bu efsunu.

Rüzgâr estiğinde sümbül kokulu tenin değdi burnuma;

Sen, toprağa düşen ilk cemre gibi

İçimdeki yaşama sevincini uyandırdın.

Konuştun benimle kömür gözlüm,

Uykunun o gizemli sahasında;

Kuruyan bir kayısı dalından süzülen mahzun bir duduk sesi gibi

Anlattın rüyalarında saklı kalan ne varsa

Hasreti, acıyı, suskunluğu.

Çünkü sen, durmaya yüz tutmuş yüreğimi uyandırdın,

Hayatıma kayısı çiçeği saflığında bir renk kattın;

Kuru dallarıma baharı

Ellerinin o şefkatli dokunuşuyla getirdin.

Gönlüm bu; coğrafya tanımadı, sınır bilmedi,

Seni bir adım değil, kırk diyar öteden sevdi.

Varlığın, karanlık geceme doğan en eski ışıktı

Ve ben, o ışıkta kendimi yeniden buldum.

Fikri Demirtaş 

19 Nisan 2026, Malatya

     Fırat, Karakaya Gölü

   Kayısı Ağaçları Çiçek Açarken

  Bostanbaşı, Bahçede Sümbül çiçekleri