Yarım Kalan Hikâye

Yarım Kalan Hikâye

​Nisan yağmuru dökülüyor Malatya’ya, ince bir sızı gibi,

Kayısı dalları, beyaz gelinliklerini kuşanmış bahçede.

Her bir çiçek, yaprağında bir inci tanesi saklıyor;

Tıpkı senin hayalin gibi, taze ve ıslak...

​Bir rüzgâr esiyor ta Beydağı’nın karlı doruklarından,

Ardında Derme Suyu’nun o kadim, serin fısıltısı...

Omuzlarına dökülen o simsiyah, o gür saçların;

Geceyi kıskandıran bir şelale gibi akıyor zihnime.

​Sülün gibi süzülürken üzerindeki mavi elbisen denizleşiyor,

Beyaz bileğindeki turkuaz taşla birleşip göğü yere indiriyor.

Geceyle denizin kucaklaştığı o derin uçurum gibi;

Kömür karası gözlerin, mavinin içinde hapsoluyor.

​Ceylan ürkekliğiyle bakıp, o ok kirpiklerinle;

Yüreğimin tam orta yerinden vurdun beni.

Artık ne yana baksam sendeyim, bakışlarının tutsağıyım;

Gündüz hayalimin gölgesi, gece rüyamın kutbu oldun.

​Kavuşmak artık Kaf Dağı’nın ardında bir masal olsa da,

Bahçemde açan her sümbülde senin kokunu duyacağım.

Menekşelerin mahcubiyetinde, güllerin en derin kırmızısında;

Ben her mevsim, her çiçekte;

Seni yeniden, bir cemre gibi ruhuma düşüreceğim.

​Her gece, ıssızlığın o en derin, en sessiz kuyusunda,

Çiçekler arasındaki fotoğrafına bakıp yeniden seveceğim seni.

Unutmak mı? Bu mümkün değil sevgilim;

Bu bizim hiç yazılmamış, ebedi mühürlenmiş en sırlı hikâyemiz.

Fikri Demirtaş, Malatya