Şeftali Çiçekleri ve Zamanın Rüyası
Şeftali Çiçekleri ve Zamanın Rüyası Nisan yağmuru dokunuyor saçlarına, Gökyüzünün gizli ağlayışı, Her damla yanaklarında eriyen bir şiir… Gece kanatları çırpınırken rüzgârda Zaman çatlarken sessizce, Bir bahar hüznü süzülüyor toprağa. Zeytin karası gözlerin, Gamzelerinde çiçek açan nar ateşi, Yüreğime düşen her yaprak, Unutuşların dilini yakıyor. Gülüşün kopardığı fırtınada, Bir keman titrer sonsuzluğun eşiğinde! Dudakların şafak! "Seni seviyorum," diye haykırıyor nergisler, Rüzgârla savrulan notalara dönüşen… Bu ses, zamansız bir beste, Duran bir an, kırılan bir kristal. Ve o an: Şeftali çiçekleri tüllerinden sıyrılıp Kadrajıma düşen bakışınla çarpıştı. Gözlerin; sürmeli bir gece, Çiçeklerin arasından vuran şimşek! Zaman kırıldı, anılar tutuştu; Bir fotoğraf karesinde donan ömür, İçimde yangına dönüştü. Ah, o kokunun izinde! Her fotoğraf bir yıldız kayması, Mor bir hançer saplanır yüreğe, Kavuşmanın imkânsız coşkusuyla… Aşk, acının kök saldığı yerde filizlenir. ...