Geceye Yazılan İmkansızlık
Geceye Yazılan İmkansızlık Aklıma düştü yine o kara gözlerin... Sürmeli bir bakış fırlattın gözlerime, Yüreğimin küllerinde saklı korlar uyandı. Sen, kurak yalnızlığıma sızan cansuyu... O ürkek, o ceylan bakışların, Siyah kirpiklerin birer ok gibi saplanır göğsüme. Şafak rüzgârıyla uyandı Bahçemizde açan bütün çiçekler; Gamzelerinde filizlenen karagülün kokusunu Sabah yeli, ömrüme bıraktı. Bahçede gölgelere karışan süzülüşün kaldı, Geceler boyu avunan yalnız gölgemle birlikte. Ay ışığıyla her an uzayan, Dokunmak istedikçe uzaklaşan, Ufukta titreyen bir Çöl serabı gibi... Ben senin adını, hece hece şiirlerimin kalbine işledim. Ne olur, gözlerini gözlerimin kıyısından ayırma... Bak, ay ışığının şavkı vurmuş Dalga dalga saçlarının her bir teline... Şimdi imkânsız bir sevdanın girdabında, Adını tutuyorum son dal gibi. Biliyorum, bir gün çekip gideceksin; Ben yine adını gecenin koynunda saklayacağım. Ey ceylan bakışlım, Senden sonra Gece, gece olmaktan çıkacak Ve bütün yıl...