Fikri Demirtaş

İçimdeki Mevsim Sensin Gökyüzünde süzülen yalnız bir ak güvercin gibi, Beyazlara bürünerek geliyorsun. Kanatlarında bulutların yumuşak soluğu, Ürkek bir papatyanın inceliğiyle Yalnızlığımın kışını eritiyorsun Seninle açılıyor zamanın en saklı kapısı, Kuru dallarıma su, Suskun gecelerime ses oluyorsun. Gönlümün ıssız kıyılarında bahar, Senin her süzülüşünde yeniden filizleniyor. Ve sonra— Kömür karası gözlerin düşüyor karanlığıma. Bakışlarında saklı bir Nevruz ateşi; Kıvılcımları karları yaran bir uyanış. Dışarıda ayaz hüküm sürse ne çıkar, İçimde senin kadim sıcaklığın var. Saçlarında baharın ilk kokusu, Sessizce açan kayısı çiçekleri gibi. Gülüşün değince yüzüme, İçimde gizli kalmış bahçeler uyanıyor. Yüreğin üşümesi masal sanırdım, Senin yokluğunla gerçek oldu. Özlemin, içimde kıyamete duran bir ses, Sessizliğe karşı yükselen bir isyan. Ve hâlâ yanıyor o kadim kor; Sen— Yanımda olmayan ama zamana karışan, Yokluğuyla çoğalan, Varlığıyla beni yeniden var eden bir se...

Sultan Nevruz Kutlu Olsun... Nevruz’da Açan Tenin Her yıl martın son demlerinde bir kapı aralanır içimde— adı Nevruz. Yeryüzü silkelenir, eski zamanların tozunu omuzlarından atar, gökyüzü mavi bir örtü gibi iner üstümüze, ve dünya, masallardan kalma bir sabaha uyanır. Toprak derinlerinde bir sır taşır o vakit: buzun ardında kıpırdayan kökler, karın altında gizli bir ateş… İşte Nevruz, o görünmeyen ateştir; karanlığın artık sığmadığı yerden yeşilin ilk çığlığıdır. Bir yaprak titrer ansızın, rüzgâr yön değiştirir, kalbim— seni hatırladığı yerde hızlanır. Çünkü bahar yalnız doğanın değildir; insanın içinde çözülmeyi bekleyen uzun bir kıştır. Ve ben, içimdeki donmuş nehirleri senin adınla eritiyorum. Yoksun— ama bir imge gibi duruyorsun hâlâ: siyah dalgalı saçların geceyi bölüyor, kara gözlerin uzak bir ateş gibi yanıyor, ceylan bakışların kalbime dokunan en eski hikâye. Malatya’da kayısı çiçekleri açmış, bembeyaz— senin tenin gibi, ve rüzgâr, usulca taşıyor kokunu bana: kayısı...

    Derme Suyu, Kaptaj ​"Su Gibi Aziz Ol" Duasından "Plastik Çağı"na Nasıl Geldik? 22 Mart Dünya Su Günü.Birleşmiş Milletler tarafından 1993 yılından bu yana kutlanan bu gün, aslında modern dünyanın "unuttuğu" bir gerçeği fısıldıyor. Suyu sadece teknik bir sıvı değil; bir medeniyet, bir hafıza ve bir "can yoldaşı" olarak gören bizler için bugün, sadece bir takvim yaprağı değil, bir hatırlama ve öze dönüş günüdür. Malatya gibi suyla yoğrulmuş bir şehirde, Dünya Su Günü’nü plastik şişelerin gölgesinde değil, Beydağı’nın serinliğinde anmak boynumuzun borcudur.     Suyun Ruhu ve Mukaddes Yankısı: Kaptajdaki Ezeli Zikir 2023 yılının Ekim ayında, Malatya’nın hayat damarı olan Kaptaj’a doğru bir yolculuğa çıktım. Sonbaharın serinliği şehre inerken, içtiğimiz her damla suyun hikayesini yerinde görmek istedim. Dağların kalbinden süzülüp gelen o berrak kaynağın başında durduğumda, suyun sadece bir ihtiyaç değil, bu kadim coğrafyanın...

Malatyalı Ermenilerin Kadim Sofrası: Narlıkapı’da Miçink Buluşması Yazı: Fikri Demirtaş – Araştırmacı-Yazar / Emekli Öğretmen 11 Mart 2026 Çarşamba akşamı, İstanbul’un tarihî semtlerinden Narlıkapı’da bulunan Surp Hovhannes Ermeni Kilisesi’nin salonunda, Malatya’dan yükselen bir kültür ve vefa buluşmasına tanıklık ettim. Malatyalı Hayırsever Ermeniler Kültür ve Dayanışma Derneği’nin (MalatyaHAYDer) düzenlediği geleneksel Miçink sofrası, yalnızca bir yemek daveti değil;  Türk milletinin Ermenilerle binlerce yıllık komşuluk hukukunu ve aynı coğrafyada yoğrulmuş ortak hafızayı hatırlatan anlamlı bir buluşmaydı.   Dernek Başkanı Nubar Opan Derneğin yeni dönem Yönetim Kurulu Başkanı Nubar Opan ve yönetim kurulunun ev sahipliğinde gerçekleşen bu gece, kuruluşunun 15. yılını kutlayan MalatyaHAYDer’in kültürel mirasa olan bağlılığını da ortaya koyuyordu. İstanbul’un farklı semtlerinden gelen yaklaşık iki yüz davetli, aynı sofrada buluşarak Malatya’nın hatırala...