Bahçemizde Zamanın Donduğu An

Malatya’nın beyaz sessizliğinde, kendi cennetimizde,

Bostanbaşı’ndaki o bahçede yine gök kapıları açıldı...

Siyah saçlarına düşen her kar tanesi,

Sanki saçlarına konan beyaz birer kelebek gibiydi.

Aklımı başımdan alan o kara gözlerin,

Zemherinin kalbinde sığındığım en kuytu limanımdı.

Hatırlıyor musun o saf çocukluğunu?

Bahçemizin kucağına, bembeyaz örtünün üstüne bırakmıştın kendini.

"Bir de böyle çek fotoğrafımı," derken bakışlarındaki o ışık,

Kışın ortasında güneşin ta kendisiydi...

Sırt üstü uzandığın o beyaz atlasın üzerinde,

Gamzelerinde açan kar çiçekleri, dünyadaki tüm baharlardan daha güzeldi.

Ahşap kulübenin yanında, harlanan odun ateşinde,

Demlenen çayımızın buğusu yüzüne vururken;

Elinin sıcaklığıyla avuçlarımda kışı unuturdum.

Nasıl unuturum bahçemize baharı getirdiğin o demleri?

Şimdi yine kar yağıyor dallarımıza,

Yine o aynı bahçede, aynı ağaçların altındayım...

Ama her köşede sadece senin hatıranın gölgesi var.

Senin fotoğraf çektirdiğin o yerleri adımlarken,

Yüreğimde bir boşluk, tenimde bir sızı...

Dışarıda zemheri soğuğu donduruyor,

Ama benim içimde, senin yokluğunun ateşi her yeri yakıp kavuruyor.

Fikri Demirtaş