Karagözlüm: Ruhuma Düşen Cemre

Karagözlüm – Ruhuma Düşen Cemre

Baharın müjdesi vurdu pencereme, karagözlüm,

Uykusundan uyandı çiçekler, sessiz ve derin.

Bir cemre gibi düştün ruhumun tam ortasına,

Gönlümü sümbül saçlarının örgüsüne bağladım.

Artık bakışlarımız konuşur;

Aşkın en sessiz, en sadık tanığıyız.

Dudakların mühürlü bir gonca,

Zamana emanet edilmiş bir sır.

Ceylan bakışlarında tutuşmuş bir kor bu,

Dışım sükût, içim yanık bir mevsim.

Küllerimde saklıdır hâlâ o ateş,

Ben susarak da sevmeyi bilirim.

Eskiler der ki: “Aşk, tatlı bir beladır insana…”

Ben o belayı kalbime yazgı bildim.

Gelişin bahar olsun, bakışın ömür;

Ben seninle yanan bu ateşe razıyım.

22 Şubat 2026

Bostanbaşı -Yeşilyurt/ Malatya