Kayısı Dalları ve Zemheri

Bir gün, ruhumu bu şehrin paslı gürültüsünden sağaltıp gideceğim,

Gökten dökülen beyaz yıldızların o derin ve şefkatli kucağına…

İnce ince elenmiş bir masal, zamanı durduran bir efsun gibi yağsın kar;

Öyle bir sükût ki Bostanbaşı’ndaki bahçemiz buzdan zırhını kuşansın,

Birlikte yürüdüğümüz yollar kendi içine bükülüp hatıraların ayazında üşüsün.

Ve orada, en sadık şahidimiz;

Gözlerimizin ilk kez bir yangın gibi birbirine değdiği,

O ilk kıvılcımın düştüğü kayısı ağacının karlı gölgesinde…

Bedenimi ölümün değil, sonsuzluğun o beyaz ve pamuksu örtüsü sarsın.

Dünya sussun, sadece karın toprağa değen o ince sızısı kalsın.

Çünkü ben ne bu keskin ayazdan korkarım ne de kışın gazabından;

Ben asıl zemherinin en amansız hançerini,

Senin o sürmeli ceylan gözlerinin dibi görünmez uçurumunda kuşanmışım.

Kalbim, o bakışlardaki buz tutmuş yangının içinde ebedî bir rehin;

Hem kahrının soğuğunda titriyor hem aşkının imgesiyle kor gibi yanıyorum.

23 Ocak 2026, Malatya

Fikri Demirtaş