Gözlerin Ateşi

Gözlerin Ateşi

Kömür karası gözlerin...

ateşin közünü saklar derinlerinde.

Bir kıvılcım düşer bakışlarından,

ruhum tutuşur ansızın.

İki kapı gibi açılır gözlerin;

biri karanlığın gizemiyle çağırır,

öteki büyüsüyle sarar beni.

Rüzgârda savrulan saçların…

siyah bir alev gibi parlar,

gecenin kalbinde yanar yıldız misali.

Her telinde özgürlüğün nefesi,

ruhuma yakıcı bir şarkı fısıldar.

Okyanus dalgası gibi vurur tutkun,

kayalıklar misali yüreğime;

her çarpışında içimde yeni bir yangın doğar.

Sen...

yalnızca ışığınla değil,

içindeki ateşle güzelsin.

Yalnızlığını gizlesen de

o titrek kıvılcımı duyarım.

Ve bir gün, ansızın

yüreğin benimkine değdi.

O andan sonra

hiçbir şey eskisi gibi olmadı.

Özlemin, damarlarımda dolaşan alev;

yakar, kavurur beni.

Sana sarılıp

teninin kokusuna karışmak,

zamanı küle çeviren bir yerde

yalnızca seninle yanmak isterim.

Çünkü sen varsın…

Ve ben,

her nefeste yeniden tutuşuyorum.