Karagözlüm,

Karagözlüm,

Artık ilkbahar geldi;

Çiçekler yokluğun uykusundan uyanırken

Sen ruhuma cemre gibi düştün.

Sümbül saçlarının her örgüsüne

Gönlümü sessizce bağladım.

Gözlerimiz, aşkın konuşmayan tanıkları;

Gonca dudakların kalbime vurulmuş bir mühür.

Ceylan bakışlarınla

Sönmeyen bir tutku oldun içimde,

Külüyle bile ısıtan bir yangın gibi

Yaşıyorum seni.

Aşk, insana biraz bela belki;

Ama ben sevmenin bütün ağırlığını

Gömdüm kalbimin en derin yerine.

Varsın canımı acıtsın,

Sen orada oldukça

Bu yük bana kader değil, nimettir.