Leylak Kokusu ve Siyahın Sırrı

Bahçe kapısını her araladığımda, leylakların mor salkımları nazlı birer peri gibi selamlar beni. Tenime değen o koku, sevdiğimin teninden süzülüp gelmiş bir fısıltı gibidir; her nefeste hasretimi dindirir, ruhumu onun hatırasıyla yıkar

Leylak Kokusu ve Siyahın Sırrı

Saçların;

Henüz dokunulmamış bir nisan uykusu.

Dallarında çiğ taneleri yerine

Ulaşılmaz uçurumların kokusu saklı bir ilkbahar...

Ben, o gamzenin kuytusunda

Kaybolmaya yeminli bir yolcu;

Sen, her dokunuşumda

Biraz daha tenhalara kaçan gölge.

Sürmeli gözlerin;

Geceyle gündüzün kavuşamadığı o dar vakit...

Kirpiklerin, bağrımda ağır bir hüküm;

Her kırpışta ruhuma saplanan binlerce ok.

Aşka çağıran o dilsiz sese doğru

Siyah bakışlı bir ceylan seğrir içimde.

Üzerinde geceden biçilmiş o siyah atlas,

Başında rüzgârın bile dokunmaya kıyamadığı örtü...

Teninden sızan leylak kokusu,

Zamanın paslı kilidinden sızan bir hatıra gibi.

Her adımın

Toprağı öpen siyah bir yankı;

Yürüdüğün yol,

Zamansızlığın kalbine açılan bir kapı.

Sen geçersin;

Mekân silinir, saatler durur.

İçimdeki o mağrur ceylan

Senin siyahına sığınır.

Bakışlarında bitmeyen bir güzelliğin hüznü saklı;

Öyle derin, öyle kadim bir yara ki bu,

Kaderimi kör kuyulara

Yeniden yazıyor.

Varlığın, zemheride çiçek açtıran amansız mucize;

Gülüşün bahar, ama mevsimim hep eksik.

Çünkü ben adını

Baharın kalbine değil,

Kabulü gelmemiş bir duanın

Avuçlarına yazdım.

Fikri Demirtaş, Malatya 

7 Mayıs 2026