Fikri Demirtaş

Bir şehrin gerçek zenginliği yalnızca metrekaresi pahalı arsaları, yüksek katlı binaları ya da parlayan vitrinleri değildir. Bir kentin asıl serveti; üretim kültürü, emek hafızası ve kuşaktan kuşağa aktarılan sanayi mirasıdır. Malatya bugün bu üç temel damarını da hızla kaybetmektedir. Tekel Tütün Fabrikası ve Sümerbank Mensucat, yalnızca ekonomik işletmeler değildi. Bu kurumlar; işçiye sosyal güvence kazandıran, kadın istihdamını artıran, köylüyü üretim zincirine bağlayan ve kentli bilincini inşa eden Cumhuriyet projeleriydi. O fabrikaların bacaları sadece duman değil; umut, düzen ve gelecek üflüyordu. Bugün geriye ne kaldı? AVM’ler, rezidanslar, zincir mağazalar ve geçici istihdam modelleri… Üretimden kopmuş bir şehir, tüketime mahkûm edilmiş bir toplum ve güvencesizliğe sürüklenmiş bir gençlik. Özelleştirme Gerçeği: Fabrika Gitmedi, Hafıza Dağıtıldı. Özelleştirme yalnızca bir mülkiyet devri değildir. Yanlış yönetildiğinde; kent belleğinin parçalanması, sosyal yapının çöz...

Gül Kokulu Bir Rüya Senin gelişinle başlardı bahçenin şarkısı, Adım attığın her yer taze bir gül kokusuna dururdu. İki yabancı değil, bir seraba bakar gibi hayretle Gözlerimizde birleşen o sessiz dünyayı seyrederdik. Dil susardı o an; lisanımız sadece bakışlardı. Benim gözlerim, senin gözlerinin derinliğinde konuşurdu. Bir bakışın düşerdi, köz olup dağılırdı yüreğime; Sürmeli gözlerinin denizinde, pusulasız bir kader gibi kaybolurdum. Sen, bu ömür kitabının müstesna mısrası, ruhuma işlenmiş derin dikişisin. Ardında üç taze gülün kokusunu emanet bırakıp sonsuzluğa yürümüş olsan da, Sen benim gönül kütüphanemde hep o en kıymetli, altın yaldızlı sayfa olarak kalacaksın. Vuslatın Hakka, hasretin bana düşse de; Sen, bu fani dünyada ruhuma dokunan en zarif sızı, Hiç dinmeyen, adını kalbimde mühürleyen mukaddes sızımsın. 01. 02. 2026 / Malatya