İçimdeki Mevsim Sensin

İçimdeki Mevsim Sensin

Gökyüzünde süzülen yalnız bir ak güvercin gibi,

Beyazlara bürünerek geliyorsun.

Kanatlarında bulutların yumuşak soluğu,

Ürkek bir papatyanın inceliğiyle

Yalnızlığımın kışını eritiyorsun

Seninle açılıyor zamanın en saklı kapısı,

Kuru dallarıma su,

Suskun gecelerime ses oluyorsun.

Gönlümün ıssız kıyılarında bahar,

Senin her süzülüşünde yeniden filizleniyor.

Ve sonra—

Kömür karası gözlerin düşüyor karanlığıma.

Bakışlarında saklı bir Nevruz ateşi;

Kıvılcımları karları yaran bir uyanış.

Dışarıda ayaz hüküm sürse ne çıkar,

İçimde senin kadim sıcaklığın var.

Saçlarında baharın ilk kokusu,

Sessizce açan kayısı çiçekleri gibi.

Gülüşün değince yüzüme,

İçimde gizli kalmış bahçeler uyanıyor.

Yüreğin üşümesi masal sanırdım,

Senin yokluğunla gerçek oldu.

Özlemin, içimde kıyamete duran bir ses,

Sessizliğe karşı yükselen bir isyan.

Ve hâlâ yanıyor o kadim kor;

Sen—

Yanımda olmayan ama zamana karışan,

Yokluğuyla çoğalan,

Varlığıyla beni yeniden var eden bir sen…

Fikri Demirtaş 

22 Mart 2026

Fotoğraflar Akçadağ Köy Enstitüsü/ Öğretmen Okulundan (F.D-Arşiv)

  Okulun lojmanı

 

   Köy Enstitüsünün çeşmesi

   Çeşmenin son hali.

 Akasyalar açarken

  papatyalardan fal tuttum,

İlk senin için, benim için...