Kara Gözler

Kara  Gözler

Aklıma düştü yine o kara gözlerin,

Yüreğimin küllerinde saklı korlar uyandı.

Siyah kirpiklerin birer ok gibi saplanırken,

Sen kurak yalnızlığıma sızan cansuyumdun...

​

Şafak rüzgârıyla uyandı bahçede çiçekler,

Gamzelerinde filizlenen o karagülün kokusu...

Bahçede gölgelere karışan süzülüşün kaldı,

Sabah yeli, ömrüme bıraktı...

​

Şimdi imkânsız bir sevdanın girdabındayım,

Adını tutuyorum elimde son bir dal gibi...

Ay ışığıyla uzayan, dokunmak istedikçe uzaklaşan,

Ufukta titreyen bir çöl serabı gibi...

​

Ben senin adını hece hece kalbime işledim,

Ne olur, gözlerini gözlerimin kıyısından ayırma.

Bak, ay ışığının şavkı vurmuş dalga dalga,

Saçlarının geceye savrulan her bir teline...

​

Şimdi imkânsız bir sevdanın girdabındayım,

Adını tutuyorum elimde son bir dal gibi...

Ay ışığıyla uzayan, dokunmak istedikçe uzaklaşan,

Ufukta titreyen bir çöl serabı gibi...

​

Ey ceylan bakışlım, bilirsin bir gün gideceksin,

Ben yine adını gecenin koynunda saklayacağım.

Senden sonra gece, gece olmaktan çıkacak,

Ve bütün yıldızlar birer birer düşecek içime...

Yıldızlar... Birer birer düşecek içime...

Söz: Fikri Demirtaş ( Gezgin Öğretmen)

                   Horata