Yokluğunda Üşüyen Akşam


Yokluğunda Üşüyen Akşam


akşam ağır ağır inerken göğün yüzüne,

rüzgâr uzak bir ezgi gibi dolaşıyor dallarda.

toprağa usulca bırakıyor kendini yapraklar,

sessizlik, kendi sesini dinliyor içimde.


güz serinliğiyle iç çekiyor bahçeler,

dökülüyor solgun yapraklar birer birer;

yalnızlığın ağırlığı tatlı bir sızı gibi çöküyor.

sesin kulaklarımda çınladıkça

anılarla acılar sığmıyor göğsüme.


gazelin ince hışırtısı karışıyor adımlarıma,

esinti senden bir nefes getiriyor;

hasretinle doluyor içim,

kanadı kırık kuşlar konuyor kalbime.


sürmeli siyah gözlerinde güz yağmurları gibi,

can suyu olup düşüyor yüreğime;

yokluğunla üşüyorum bu akşam,

yapraklar rüzgârda savrulurken

bulutlara karışıyor düşlerim.


Fikri Demirtaş 

Bostanbaşı – Yeşilyurt, Malatya







Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Malatya’nın Son Kalesi: Türkşeker Malatya Şeker Fabrikası Sıradaki Kurban mı? Şeker Camii Yerinde Şeker Camii Kalmalı

Malatyalı Ermenilerin Kadim Sofrası: Narlıkapı’da Miçink Buluşması

Nahna’nın Kalbi: Malatya Battalgazi – Orduzu’nun Bereketli Toprakları